Stefan Ludwik Mieczysław Kossuth
Biografia
Stefan Ludwik Mieczysław Kossuth urodził się 30 października 1849 roku w Grójcu. Ukończył gimnazjum w Warszawie i w latach 1867–1871 studiował w Instytucie Technologicznym w Petersburgu.
W latach 1871–1873 pracował w manufakturze płóciennej Hille-Dietricha w Żyrardowie. Następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował jako inspektor w Warszawskim Towarzystwie Ubezpieczeń od Ognia (1874–1882). W 1875 r. wznowił wydawanie Przeglądu Technicznego, pełnił funkcje redaktora (1875–1878) i wydawcy (do 1881).
W lipcu 1884 r. przeniósł się do Warszawy, aby pracować w zakładach wyrobów metalowych Stanisława Lilpopa. Później powrócił do Łodzi i objął stanowisko naczelnego inżyniera w zakładach Karola Scheiblera (1882–1884), gdzie przyczynił się do poprawy warunków pracy robotników i zreorganizował administrację fabryki. Był także jednym z założycieli i wydawcą Dziennika Łódzkiego aż do jego zamknięcia w 1892 r. W 1886–1891 pełnił funkcję naczelnego dyrektora fabryki Hille-Dietricha w Żyrardowie, gdzie dla robotników zreorganizował spółdzielnię spożywczą i założył teatr amatorski.
Był inicjatorem założenia w Warszawie szkoły technicznej; memoriał w tej sprawie przedłożył właścicielom domu bankowego H. Wawelbergowi i S. Rotwandowi. W tym czasie był także przewodniczącym Oddziału Warszawskiego i wiceprzewodniczącym Oddziału Łódzkiego Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W latach 1886–1889 brał udział w pracach rządowej komisji opiniodawczej w sprawie rozciągnięcia prawa fabrycznego z 1886 na Królestwo Polskie. W latach 1891–1893 był dyrektorem Zarządu Kolei Nadwiślańskich z siedzibą w Petersburgu.
W 1893 przeniósł się do Galicji, gdzie w 1894 r. założył w Żywcu fabrykę sukna, która miała stanowić konkurencję dla fabryk Bielskich należących do niemieckich kapitalistów. Jednocześnie zorganizował Krajowy Związek Przemysłowy Galicji, mający na celu popieranie krajowego przemysłu i szkolnictwa zawodowego. W 1894 na zjeździe Techników Polskich we Lwowie został wybrany przewodniczącym.
Po bankructwie fabryki żywieckiej powrócił do Łodzi, gdzie w latach 1899–1905 był sekretarzem Komitetu Giełdowego, członkiem kierownictwa Zgromadzenia Kupców i wykładowcą w szkole handlowej. Po przeniesieniu się do Warszawy od stycznia 1906 do lipca 1916 r. był dyrektorem warszawskiej Szkoły Mechaniczno-Technicznej, założonej z jego inicjatywy przez Wawelberga i Rotwanda jeszcze w 1895. W latach 1914–1915 uczestniczył w pracach Sekcji Politechnicznej Komisji do Urządzania Szkół Wyższych Towarzystwa Kursów Naukowych, która przygotowała uruchomienie w 1915 Politechniki Warszawskiej. Następnie pracował jako naczelnik Wydziału Szkolnego Magistratu Miasta Warszawy (1916–1919) a potem jako wiceprezes Państwowego Urzędu Likwidacyjnego (1919).
Prace Stefana Kossutha obejmowały liczne publikacje w Przeglądzie Technicznym i Dzienniku Łódzkim dotyczące techniki produkcji tkackiej, słownictwa technicznego i prawodawstwa fabrycznego. Do najważniejszych należą: Przegląd wystawy powszechnej w Wiedniu w 1873 r., Prawo fabryczne z 31 maja–15 czerwca 1886 r., Szkoły rzemiosł budowlanych (1910), Jak się przędzie len ręcznie, a jak na maszynach (1911), Zawody techniczne (1912), Rzemiosło. Zagadnienie dalszego rozwoju rzemiosła (1917), Rzeczpospolita Polska powinna mieć ustrój praworządny (1919).
Rodzina: pochodził z polskiej gałęzi węgierskiego rodu Kossuthów; jego pradziad Feręnc Kossuth przeniósł się w XVII wieku z Węgier do Polski i służył jako oficer w polskiej armii. Był synem inżyniera gubernialnego radomskiego Romualda i Karoliny z Gumowskich (1827–1892). Ożenił się z Mariettą z Wyczółkowskich (1858–1928); mieli dzieci inżyniera Ludwika (1880–1938), Janusza (ur. 1884), Halinę (ur. 1885) i Wandę (ur. 1890, z mężem Kozłowską).