Jan Andrzej Sadowski(takżeJagmin-Sadowski)
Biografia
Jan Andrzej Sadowski urodził się 24 czerwca 1895 w Grójcu. Był synem Andrzeja i Kamilli Ladachowskiej; wychowywał się w Tomaszowie Mazowieckim pod opieką stryja Kazimierza Sadłowskiego. Po ukończeniu Szkoły Handlowej i maturze w Tomaszowie studiował na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie (1912–1914), gdzie zetknął się z konspiracją niepodległościową i należał do PPS – Frakcja Rewolucyjna, Polskich Drużyn Strzeleckich i Polowych Drużyn Sokolich. Wtedy też przyjął pseudonim Jagmin, który stał się częścią rodowego nazwiska.
14 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich i brał udział w walkach na Krzywopłotach i Łowczówkiem. Awansował na chorążego w 1915 roku, później na podoficera i frontowe dowództwo kompanii; walczył nad Nidą i pod Majdanem Krasienińskim. W 1916 awansował na porucznika i brał udział w krwawej bitwie pod Kostiuchnówką w I Brygadzie Legionów. Po przysiędze, w 1917, pełnił funkcje dowódcze w kompanii kursu wyszkolenia w Zegrzu i 8. kompanii 5. Pułku Piechoty; internowany był w obozie w Beniaminowie.
W 1918 dołączył do Polskiej Siły Zbrojnej i objął stanowiska w Szkole Podchorążych w Warszawie, a następnie w Dęblinie i w Paradyżu. Po studiach w École Supérieure de Guerre w Paryżu wrócił do kraju; awansował w pionie oficerów sztabu, pełnił funkcje w SG, a w 1929 otrzymał stopień pułkownika. W 1939 awansował na generała brygady i objął stanowisko dowódcy Grupy Operacyjnej „Śląsk” (później GO „Jagmin”).
Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził Grupą Operacyjną „Śląsk” w Armii Kraków; przygotował linię obrony Śląska i dowodził działaniami w rejonie Mikołowa i Rybnika. Po klęsce grupy dostał się do niewoli i był jeńcem w Oflagu VII A Murnau. Z uwolnieniem w 1945 wstąpił do PSZ; po powrocie do Polski w 1947 wszedł w stan spoczynku.
W 1976 zorganizował na Jasnej Górze uroczystość złożenia na ołtarzu orderów Virtuti Militari przez żyjących przedwojennych dowódców wojskowych. Był autorem prac m.in. „Działania Grupy Operacyjnej „Śląsk” 1–3 września 1939 r.” i „Przygotowanie Centralnego Rejonu Przemysłowego Śląska do obrony w okresie międzywojennym”.
Zmarł 5 października 1977 w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Bródnowskim.